AH 1-2-3-4

AH 4-3-2-1 systeem. Of, zoals zij het noemen: 1-2-3-4.
Complete maaltijd voor twee volwassenen en twee kinderen. Nou, voor vier enigszins bejaarde eters is het meer dan genoeg. En goedkoop. En niet slecht. Een ding echter: simpel klaarmaken is het niet. Je moest in ons geval drie pitten in de gaten houden en roeren en dat soort dingen.

Koolhydraten
Ze hebben rijst, ook met “wilde rijst”, diverse soorten aardappeltjes, diverse verse pasta’s.



"Wilde rijst". Heeft weinig met rijst te maken. Is eerder familie van gras. Rijst ook natuurlijk, maar "wilde" zit dichter bij gras. Net als T'eff.

Eiwitten
Diverse soorten kip, Italiaans gehakt (whatever that may be), diverse varkensvlezen, zalm, enz. Weinig vis, geen vego. Geen rundvlees gezien maar ik kan me vergissen.
Ik heb het over de AH in Zuidhorn. Kan misschien verschil maken. Geen idee. Kleine Hamburgertjes hadden ze ook.

Groenten
Roerbakgroenten, broccoli en dat soort dingen. Ook salades.



En allerlei sauzen.
Vreemd. De helft waren flinke potten, de andere helft kleintjes. Wel zelfde prijs.

Met 4-3-2-1 ipv. 1-2-3-4 bedoel ik dat je bovenin de sauzen hebt staan, maar daar begin je niet mee, daar eindig je mee. Toch?!

Goed. We aten het op proef, T. en ik. Verslag hier.
Na veel deliberatie kozen we eerst de proteïnen.
Gemarineerde varkensreepjes
Gyros, zeg maar. Eén E-nummer. Paprika-poeder, witte peper, koriander, sandelhout (zie andere posting), nootmuskaat, selderij, gember, mosterdzaad, foelie, cayennepeper, ui, knof.
Was te weinig pikant. Ik bedoel: met deze smaakstelling had het pikanter moeten zijn.
En nog wat over dat vlees. Er kwam, bij het bakken, enorm veel vloeistof uit het vlees. Dat is dus geen gezond vlees.

Daarna kozen we de koolhydraten.
Verse pappardelle (zoals al gezegd: veel verse pasta).



Als groenten kozen we Hollandse botersla. Was prima. Botersla, redelijk wat ei, kerstomaat, wortel, selderijknol, paprika en flink wat prima smakende appel. Dressing: yoghurt / kruiden. Prima maar wel een ietsje zwak van smaak. Alles bij elkaar 3 E-nummers.

De saus nu. Dat is een beetje moeilijk. Die sauzen gaan, zeg maar, een bepaalde richting uit, en dat is niet de richting van de andere ingrediënten.. We kozen “dan maar” voor verse milde currysaus. Zeven E-nummers. Yoghurt, tomaat, sereh, citroen, rode peper, laos, fish sauce, cocos, chili.
Een ding over die saus: was kleuter-eten-zoetig. Desondanks redelijk pikant. Niet voor ons maar voor de gemiddelde eter.
Was een beetje red curry-paste achtig, maar, zoals het hoort, inderdaad met cocos erbij.

Home made red curry paste
Zier er erg heet uit...



O ja: 1+2+3+4 kost 8 Eu. Prima prijs.

Dit blog nu (statistics)

Bezoekersaantallen:



(En "vandaag", ik bedoel gisteren, maandag, weer een aardige stijging. Van 78 naar 93 bezoekers.)

Wereldwijd, gisteren:



23 maart:



Nederland, gisteren:



Vergelijk met 10 mei:



Waar komen we vandaan?
Mei:



Gisteren:



Even moeilijk: vergelijk het rode deel boven met het blauwe onder. (Kan er ook niks aan doen; ik denk dat ze blauw toekennen aan de grootste factor.)
Hoe dan ook: zeer forse toename scores vanaf zoekmachines.
Perfect, toch?!

Palink op zijn Vlaamsch

(Dank, Marieke!)

Ge moet wel over erg goede connecties beschikken, wilt ge in Zeeuws-Vlaanderen nog aan kreeke-palink komen. Die smaakt naar modder en d’r zitten wurms in, zegt men met een vies gezicht. Paling moet een beetje naar grond en de natuur smaken. Kweekpaling smaakt naar niets. Mijn vader gooide zijn paling altijd in een regenput, waar we niet uit dronken en liet ze verwateren. Echte paling dus, moet leven. Van die dooie grijze paling, die gelijk handelsreizigers alle markten al bezocht hebben, moet ik niets hebben.

De slacht. Ge vilt de paling. Ge neemt daarvoor een oude krant en legt die buiten op uw terrastafel. Daarop wat droog wit zand, zodat ge hem goed kunt vastpakken. Met een scherp mesje snijdt ge de kop er af, maar niet doorheen het laatste stukje vel. Dat gebruikt ge om hem te stropen. Dan kuist ge hem. Wast hem in water schoon, en snijdt hem in stukken. Schrik niet als zelfs een kwartier daarna, als ge hem zout, de stukken paling nog bewegen.
Mijn man plaagt me altijd bij een verschijnsel dat weinig mensen kennen en geloven. Als ge een levende paling op zijn rug legt, en ge strijkt met uw vinger in de lengte over zijn buik, dan blijft hij braaf liggen. Dat is geen grap. Gelijk gij, plaagt mijn man mij dan.



Er zijn twee mooi palinggerechten, die ik apprecieer.

Het eerste is meest oorspronkelijk en eenvoudig, en wordt bijna niet meer toegepast, omdat paling geen volksvoedsel meer is.
Ge bakt de paling in goede boter. Paling moet gaar zijn, maar mag niet van de graat vallen. Al dente, dus. Alleen peper en zout. En een Vlaamsche stuute [brood] met zwarte koffie erbij. De bittere smaak van de zwarte koffie past daar zeer bijzonder bij.



Het tweede is Paling in het groen. In restaurants meestal gaar gestoofd tot pap in de magnetron. En ik bedoel echt groen, en geen blubber uit een potje. Benodigde verse groenten: veel zuring, kervel, wilde spinazie en citroenen.
Blancheer de groente, dus niet garen! Blijft mooi groen zo. Laat uitlekken, en kap de groente op een houten plank niet te fijn. Nu gaat ge de groente met boerenboter stoven en voegt toe: zwarte peper, verse grof gemalen peper, zout, citroensap en wat geraspte citroenschil. Laten afkoelen en een uurtje laten trekken. Proef of de smaak fijn is. Kook (en niet bak!) de mootjes paling al dente in een visbouillon (mogen blokjes zijn) met peper, zout en wat selderijblad. Laat de paling uitlekken, en voeg toe aan uw groente. Laat dat samen nog even heet stoven. Ge eet daarbij fijn gesneden frieten (maar ook weer geen pommes allumettes), en drinkt er een frisse droge wijn bij, parce que poisson sans boisson c’est poison. Of voor de moderne afgestudeerden die maar in vijf vakken examen deden: vis zonder drank is vergif.



Paling in het groen (voor zover zichtbaar)

Gazpacho

Verzoek van W.
Kouwe soep, wat met deze temperaturen prima is.

Gazpacho
Neem één deel goed rijpe tomaat op vijf delen groene paprika en vijf delen komkommer (beter: verse augurk; soms bij de betere Turk) en pureer dit met knoflook en ui naar smaak.
Leng aan met tomatensap tot de gewenste dikte en breng op smaak met witte wijnazijn, recent fijngewreven komijn, suiker, peper en zout.
Serveer met heel kleine blokjes komkommer, ui en rode en groene paprika. Alles apart.



Deze is niet perfect dus.

Er zijn allerlei variaties natuurlijk.
Neem de Franse Vichyssoise.
Maak kippenbouillon en kook daarin gelijke hoeveelheden niet te fijn gesneden prei en blokjes aardappel langzaam gaar.
Pureer, roer er room door en koel goed.
Serveer in gekoelde kommen, met gehakte bieslook erover.
Of: serveer warm, met geraspte Gruyère erover.



En koude Kefir soep hier. Alle links weer in nieuw venster.
Kefir hier.

Gazpacho manchego, uit La Mancha (midden Spanje) is heel wat anders.
Sefardisch pasta-gerecht. Geen gazpacho en ook niet koud.

Enkele dagen van te voren tortas maken (zie onder) en goed laten drogen.
In wat olijfolie vlees en/of vis aanbakken: kip, konijn, stoofpatrijs, stevige vis, gekookte slakken, bacalao / klipvis / zoutevis / bakkeljauw (geweekt).
Verder ui, knoflook, paprika, sperzie- en/of snijboon. Vergelijk met paella.
Lekkere combinaties: kip met rivierkreeft; konijn met slakken; bacalao met slakken en groene paprika.
Men gebruikt nooit varkensvlees of lamsvlees (zie Leviticus, in link aan het einde).
De ingrediënten die na het bakken al gaar zijn uit de pan halen (slakken, paprika, rivierkreeft...).
Tomatensaus met de inhoud van de pan maken: goed rijpe tomaten in stukken erbij, aanbakken, prakken, scheut rode wijn, water, zout, peper, bonenkruid, laurier, half pikant paprikapoeder en eventueel wat suiker.
Het moet een dunne saus worden.



Deze vond ik op "comiendo gazpacho manchego", g. m. etend.
Typisch Spaans. Garage onder de flat. Is altijd koel. Dikwijls verhuurd als winkeltje.

In die saus het vlees, en/of de vis en/of de groenten gaar laten worden.
Terugdoen wat eerder uit de pan gehaald is en de tortas of matze erin brokkelen (formaat half luciferdoosje).
Af en toe roeren, en als het te dik wordt er wat water bijdoen.
Proeven op zout.
Als de tortas redelijk zacht zijn (erg zacht worden ze nooit, ze worden super al dente) is het klaar.



Tortas voor Gazpacho Manchego. Sefardische matze.
Van liefst harde bloem (als voor pizza of Turks brood), warm water en wat zout een deeg maken.
Geen gist of zo erdoor.
Goed doorkneden en een half uur laten liggen in een vochtige doek.
Doorkneden, pingpong-balletjes van afnemen en die goed dun uitrollen, ongeveer drie palm breed en bijna een centimeter dik.
Licht door de bloem halen, drie-dubbel vouwen, en weer uitrollen.
Een keer of vier herhalen, goed dun uitrollen.
In de oven bakken op 180 graden.
Als ze beginnen te bruinen de tortas draaien; ze zijn goed als ze goudbruin zijn en opgeblazen.
Laat ze enkele dagen niet-ingepakt liggen om uit te drogen.



Zie ook hier.

Het lekkerste met makreel

Verzoek van F.

Hier strijden er twee om voorang.

1] Sashimi moriawase (die het bij mij wint) van makreel.



Sashimi. Zonder tonijn, vrees ik.
Groene bergje is wasabe, prut van groene mierikswortel (wat je in de Nederlandse super koopt is gewone mierikswortel met groene kleurstof).
Je mengt wat van de wasabe door shohu, Japanse sojasaus, meer als je het pikanter wil, en dipt daarin de rauwe vis.



Taisaku. Makreel-sashimi.

2] nu. Ikan pepesan, ook wel pepes. Indonesië.
Sambal en tomatensaus mengen, en er wat blaadjes daoen djeroek poeroet doorheen werken of -in dit geval héél eventueel- citroensap.
Ja, of sambal djeroek gebruiken.
Gestoomde makreel mee inwrijven, en in folie in de oven opwarmen.
Eigenlijk in bananeblad natuurlijk.



Nu we toch over makreel bezig zijn: het was het lievelingsgerecht van La Pasionaria, Dolores Ibárruri:



Boegbeeld van de Spaanse Burgeroorlog (aan de kant van de Republikijnen dan dus). Dit is haar recept.
Was spinazie en maak op de gebruikelijke wijze kook-klaar.
Meng met flink knoflook-groen (Stone Leek bij de betere super) en leg op de bodem van een ovenschotel.
Giet er een scheut bouillon bij en bestrooi met wat peper en zout.
Leg er een uitgehaalde en schoongemaakte makreel op, kwast die in
met gesmolten boter en bestrooi die met peper en zout.
Leg op de spinazie en op de vis hier en daar een klontje boter.
Zet een minuut of 20 in een oven op 180 graden.

La Passionaria in Wiki hier (alle links in nieuw venster hier!).

Franco was een klootzak. Daar was iedereen het over eens. De ene kant zei "Een klootzak", de andere kant "Een klootzak, maar een goeie".
Ik kwam al in Spanje in '65, toen hij nog volop aan de macht was. Als je op straat een andere taal dan Spaans sprak hield de Guaria Civil je aan. "Habla cristiano, ateo!", praat christelijk, heiden!
Later begon hij te dementeren. Je zag hem alleen nog maar op TV als hij een stuwdam opende. En dan moest hij lokale hotabelen een hand geven en dan stond er iemand achter hem die zijn hand in de goede richting duwde. Zij bijnaam was toen ook Paco Pantanos, Fransje Stuwmeren.
Ook leuk uit die tijd: "De eerste Spaanse astronaur". December '73. Aanslag op de Eerste Minister, bom in riolering. De foto's spreken voor zichzelf.

Anoniem (moet het blijven) bericht

Je lokt mij uit, met je "niet publiceren"...

Overigens:
1] Giscard d'Estaing was de buurman van de directeur van mijn vader's fabriek oost van Parijs (Le Vésinet). Als wij in de tuin thee zaten te drinken (ik logeerde er ooit) dronken zij champagne.
Uhh, vlakbij daar was St. Germain-en-Laye. Heel erg mooi en met een fantastisch uitzicht op Parijs.
Plaatselijke hotel (peperduur) was de vroegere woonstede van Louis XIV als jongeling, en oorspronkelijk het kasteel van Henri IV.



Louis had als hobby houtdraaien. Stoelpoten en zo. Er is in dat hotel nog een kamer als museum ingericht met zijn draaibank en zo.
En trouwens, de pommes souffllés zijn daar uitgevonden.



Goed recept en verhaal hier (alle links in nieuw venster!).

2] Je gerecht heet in het Amerikaans "Horrible eggs".



Jaaaaaren geleden publiceerde Philip Mechanicus het recept. Ik postte dat in het -oude- NRC blog, Google vindt het, maar ja, oude blog is weg...

Groet!

M

Vanavond

Boter, ui, knof, soepgroenten, wat kruiden, rijst (liefst heel lang en heel langzaam), witte wijn en groente-bouillon > risotto.
Bijna droog: eieren erover breken, deksel, vuur laag.

(Hier klopt iets niet.
T/m soepgroenten midden-hoog vuur. Daarna de hele rest op laag vuur, op een plaatje.)

Zwinneblommen

Nu ik toch over Marieke bezig ben: Zwinneblommen, bloemen van lamsoor. Kreeg de foto van haar.



Lamsoor is een eetbare kwelderplant, net als zeekraal.



Lamsoor

Zowel lamsoor (en de bloemen) als zeekraal mag je niet plukken.
(Marieke in NRC blog: Het is aan de boorden van de Schelde ook zwaar verboden Zwinneblommen (de bloemen van lamsoor) te plukken. Dan zijt ge een crimineel. En toch ga ik dat weer doen; ik doe dat elk jaar al bijna 40 jaar lang. Die Hollandse milieu-activisten zijn zotte fundamentalisten! Ze zien een van de meest waardevolle species in de natuur over het hoofd die beschermd moet worden: de natuurminnende (Zeeuw)-Vlaming... Wordt steeds zeldzamer en loopt kans uit te sterven...)

(Heb overigens aan een Zeeuwse natuurbeschermer een reactie gevraagd. Voorzitter van de stichting Go for Nature.
Hier (alle links in nieuw venster hier).

Maar: je kan het gekweekt krijgen en van de zeekraal weten we van de Eetclub dat het perfecte kwaliteit is.
Recept hier

Maar goed, Marieke. Hoe maak je die bloemen klaar? Of hoe eet je ze, moet ik misschien zeggen.
Pompoen- en courgetbloemen, dat weet ik wel. Maar Zwinneblommen niet. (Het Zwin is een kweldergebied op de grens van Nederland en België, aan de Noordzee dan dus.)



Je vindt er veel fossiele haaietanden. Of was dat aan de Westerschelde?

Bericht uit Zeeuws Vlaanderen

(Had ooit een Koreaanse vriendin, uit Middelburg. Adoptie-kind. Sia. "Wat betekent Sia?" -"Stichting Interlandelijke Adoptie". In Café Kerk in Amsterdam heeft ze ooit Doeschka Meijsing op d'r kop geslagen. Die zei "Zo kleine blauwe, kom jij uit China?". Wats! Wat ik bedoel te zeggen, nu, is dat ze aan mensen uit Zeeuws Vlaanderen refereerde als reserve-Belgen, hahaha.)

Bericht nu.
Onlangs sprak men op een ‘Hollands’ eetblog over entrecôtes van 150 gram, waarvan ge plakken(??) kunt snijden.
Vlees wordt blijkbaar een moeilijk product. Op het platteland komt ge gelukkig nog slagers tegen die eigen beesten hebben lopen. Eigen of in gemeenschap. Dat levert nog iets schoons op. Gisteren werden we gebeld door de beenhouwster van Slagerij La Couronne in Philippine. De echte T-bone steak mag niet vanwege de BSE in het merg, maar zij(!) kon er wel schone côte à l'’os van kappen van 700-800 gram het stuk.



We bestelden er vier. Dat kostte 44 Euro. Ge raakt daar een belangrijk punt. Schoon zuiver vlees, van eerste kwaliteit. Daar moet inmiddels een bijstandsgezin twee weken van eten. Schaam ik mij? Neen! Maar het is wel een reden om daar zeer zorgzaam mee om te gaan. Ge moogt dat nooit op het bord leggen van iemand die moeite heeft met echt vlees.



De Aldi bood vorige week T-bone steaks uit Polen aan. Vlak van smaak en te mager gekapt.



Vlees eten is inmiddels in Holland niet meer politiek correct. Net zo min als een houtkachel, kabeljauw en tong, om niet te praten over ganzelever. Zuiver consequent de huidige CO2-waanzin volgen, en politiek correct consumeren, leidt maar tot één oplossing. Ge koopt u een touw van duurzaam gekweekt hennep, en ge hangt u zelven op. Verlies daarbij niet uit het oog, dat het touw herbruikbaar moet zijn. Soms hoop ik stiekem dat al de milieufanaten op dat idee komen. Dan kunnen er weer normale malse koeien in plaats van oerossen grazen in de Oostvaarderplassen...

Conform idee van Maarten: op de houtskool wat afvalhout van uw druivelaar. Ik voegde daar nog aan toe: wat takken verse rozemarijn. Het vlees ingesmeerd met mosterd en alleen gepeperd (fijne zwarte peper) en gezouten. Geconsumeerd met wat fleur de sel en grof gemalen peper met eigen beurre Maître d'hotel. Zie de foto’s.
Marieke

Dank je voor je eerste, en uitstekende! bijdrage, Marieke. Heb niet goed de emails bekeken want ik refereerde altijd aan je als Marieken. Wat ik wel mooier vind. "Aj Marieken, m'n platte land, m'n Vlaanderland".
Hollands eetblog: Nederlands ajb. Holland, dat is Amsterdam, Rotterdam ("Er is geen rotterdam dan Amsterdam), Utrecht en Zeeland.
Uhh, dat BSE-verhaal vs. T-Bones geldt toch niet meer?
(Overigens: wie weet wat een New Yorker is? Een T-Bone zonder het kleinere deel.)



Porterhouse steak: ken ik niet zo goed. Maar aan de plaatjes meen ik te denken dat het een T-Bone is, méér richting Rib Eye gesneden. Zonder het midden-bot dan dus (en soms ook zonder het boven-bot).



Als ik me vergis, dan hoor ik dat graag.

Die côte à l'os is, mag ik aannemen voor twee personen?

Bedankt en groet!
Maarten

OT: "Moi!"

Wat woon ik toch in een fantastisch dorp. Zuidhorn. 10 Km. west van de stad Groningen. (O, ennuh, OT betekent off topic, in Yahoo groups en zo.)
Hier (suffe site overigens)(en: alle links in nieuw venster!)
Omgeving, Het Westerkwartier hier.
Ik bedoel: was vanmiddag in de plaatselijke kroeg, Hotel In 't Holt ("Irish-Dutch"), en op het parkeerterrein was er een beach volleybal tournooi. Daarnaast een springkussen voor de kleintjes, een suikerspinner, een Ierse muziekgroep...
Iedereen groet elkaar vriendelijk, geen enkele wanklank, "Jij nog een borrel?" etc.



Maar nu dat "Moi" (voor alle duidelijkheid: op z'n Nederlands uitgesproken).
Dat zeg je hier als je ergens binnenkomt, als je weggaat, als je iemand tegenkomt, you name it.
Ethymologie: geen idee...



Arnichem, het mooiste huis van noord Nederland

Nog wat van hier, waar ik als Brabander erg aan moest wennen. Als je in deze streken op vrijdag of zaterdag een winkel uit loopt en je zegt niet "Prettig weekend", dan kijken ze je enorm raar aan.

OnT, on topic nu.
Wat voor specialiteiten hier?
Daar kunnen we kort over zijn. Behalve scherpe Groninger mosterd enkel kruidnagel. De Friezen stoppen het in hun kaas, de Groningers in vlees. Rollade, als hoofdgerecht-vlees of als broodbeleg, in de grove leverworst en in de droge worst, die ze hier trouwens consequent metworst noemen.
Je kan het erg jong krijgen, zacht als gehakt, of keihard gedroogd. En zie: in Leek (10 Km. afstand) willen ze het droog en hier zacht.



De Drentse (Drenthse?), gerookt op turf is trouwens ook niet te versmaden.
En een recept met droge worst, zacht of hard, dat maakt niet uit: stukjes uitbakken in maisolie, uit de pan, ui erbij (lokaal dialect: siepel), knoflook en soepgroenten, ff bakken, wat vloeistof erin (bier!), ff stoven, worst terug.
Eten met whatever; pasta, aardappelen, rijst, bonen...

Het lekkerste gebak ter wereld:

Cannelées de Bordeaux



Hier (nieuw venster)

Het lekkerste met zeekraal

Op het NRC koken blog is een discussie gaande over legaal of niet.
Zie link-pagina culi-blogs of (direct): zie
Hier

Maar goed. Het lekkerste met, nu.



Omelet met zeekraal
Tomatensaus maken zonder zout.
Water aan de kook laten komen.
Een omelet bakken zonder zout.
De zeekraal zonder houterige delen goed blancheren, afgieten, op de omelet leggen en de saus daar weer over.
Omelet niet dubbelvouwen.
Serveren met rijst.

Culi-blogs:

Drie nieuwe links.

Mango mango,

Buy me mango!

Mijn groentejuwelier vraagt zich af waar hij in deze tijd van het jaar mango kan kopen die niet bruin van binnen is, en zonder dat hij een hele pallet moet kopen.
Suggesties welkom.



Zo snij je ze trouwens. Vlak langs de pit de twee zij-plakken er af snijden, die kruislings insnijden tot vlak op het vel met een tafelmes (ronde "punt") en dan de hele handel omklappen zeg maar.

DEDIKKEVANDAM (K 1)

Ik becommentariëer het hier van letter tot letter.
Omissies meld ik alleen maar als ik ze essentiëel vind (nee, laat ik dit afzwakken. Wat ík erbij gezet zou hebben). Niet tussen haakjes: fout.

Geen J. Geen jodekoeken en geen jujubes dus. Zelfs geen jodevet. (Wie kent dat nog? Was een erg raar soort snoepgoed, grove brokken. Werd ook gebruikt om dansvloeren stug te maken.)



In andere delen van Nederland heeft het de vreemde naam borsthoning.

Kalkoen
(In pavo real, koninklijke kalkoen, = pauw, zit een drukfout.)
(Kalkoen met truffel: een vriend van me liet me ooit een oud Engels recept zien. "Vul de kalkoen met truffels. Na twee dagen de oude truffels weggoien en vullen met nieuwe". Waw. Vooral als je bedenkt dat een kalkoen die twee dagen met EEN truffel erin gelegen heeft al volledig truffé is.)

Kaneel
Hier ontbreekt hoe je simpel kunt zien of je de echte of de mindere soort hebt. Van de echte zijn de schilletjes erg dun en het hele stokje kan je met gemak tussen duim en wijsvinger fijnwrijven. Bij de niet-echte, dikke schillen, lukt dat niet.
(Stoofperen komen aan de orde. Zie hier (alle links in nieuw venster), het lekkerste met stoofperen. Geen kaneel hier. Wel kaneel bij "echte" stoofperen natuurlijk.

Kapucijners
Kapsijnders in het Uterechs. Daar zeggen ze ook lauwelier.
(Van Dam noemt ze, Frans, pois gris. Die naam bestaat, maar pois gros is een veel meer gebruikte naam.)
(Verse noemt hij groenig van kleur. Geen idee. Ze heten trouwens ook wel verse kapucijners.) (O, waxht even; bedoelt hij verse en dan niet uit blik of pot? Die zijn inderdaad groen.)



Hoe dan ook, het verschil met gewone (in blik of pot) is dat de verse of velderwten niet gedroogd zijn geweest. Dat had er bij gemoeten.

Kardemom
KardAmom is een véél meer gebruikte naam.

Kastanje
(De werelds beste puree (ongezoet) is die uit Aubenas, van Imbert.
Hier
Bij de Eetclub aten we het (met room erdoor) met spruitjes bij patrijs, als ijs en laatst als pudding, met chocolade.)

Keker, kikkererwt
(De naam komt van pois chiches, schaarse bonen omdat er maar twee in een peul zitten. Dat werd verbasterd tot Kichererbsen en dat weer tot kikkererwten. Keker komt "rechtstreeks" uit Kicher.)
Bij de beschrijving van Hummus ontbreekt komijnzaad. Zie het Hummus Blog hier.

Kers
Ja, "zoete en zure".
Maar volgens mij heb je zoete, zure en bittere. Kirschen, Sauerkirschen en Schattenmorellen.



Sauerkirschen.
Een vriend van me heeft ze in zuid Frankrijk in de tuin maar de naam wil me niet te binnen schieten. O ja, Griotte of ook wel Guigne.



Schattenmorellen
Zijn veel donkerder, groeien in de schaduw en worden itt. Sauerkirschen iha. niet ingemaakt.
Morellen. Mijn opa had een boom. In de schaduw...

(Clafoutis met kersen: prima. Maar beter met pruimen.
Hier)
(En ik kan niet aan kersen denken zonder te denken aan de zwarte Mierlo'se. Die blijven "zwart" als ze verhit worden. In Helmond aten we vroeger kersenstruif, met Mierlo's. Had je paarse lippen en idem tanden erna.)

(Overigens hadden we vroeger in Brabant ook Spaanse kersen of Spekkersen, wat hetzelfde was, als ik me goed herinner. Zie je tegenwoordig nooit meer.)