We hadden het over Brahms en iemand zei « Aimez-vous Brahms ? », Frans boek. Herinnerde me dat dat boek aanleiding was tot de kortste litteraire kritiek ooit: “Brahms, oui”, Brams, ja.
Een heel mooie reblochon, ‘, echte, alleen melk van de reblochon, de hermelking, de middagmelking.
Gisterenavond maïstortilla’s, doppers, ei, zwarte olijven. Na die reblochon.
Dat met die tortilla’s lijkt een beetje op die Italiaanse pannekoekjes, ook met ei en doppers, Bocconcini, wat hapjes betekent maar in een bepaalde streek het volgende gerecht, wat ik lang geleden al eens postte, maar het is een erg mooi recept.
Bak per persoon twee (voorgerecht) of drie (hoofdgerecht) pannekoekjes.
Kook ongeveer een ei per twee personen.
Maak Basisaus.
Giet de helft van de saus in een andere pan en roer er stukjes gekookt ei, stukjes goed uitgelekte rauwe zalm of tonijn en diepvries-doperwten door.
Vet een ovenschaal in.
Leg steeds over de middellijn van elk pannekoekje een deel van het mengsel, en vouw ze twee keer in dezelfde richting dubbel.
Leg ze naast elkaar in de schaal.
Giet er de saus-zonder-toevoegingen over, en bestrooi dan met versgemalen Parmezaan.
Gratineer op ongeveer 160 graden.
Uitzicht uit het kantoortje; leuk huisje trouwens; heeft een waterput die ze wel goed dichtgemaakt zullen hebben want vorige maand is er in Frankrijk twee keer een meisje in een 20 meter diepe put gevallen; levend eruit, dat wel
En nou weet ik weer hoe die bou-dinges van laatst heet. Bourriol. Auvergne.
Idem als die Italiaanse, maar gevuld met gerookte zalm en/of garnalen en/of gekookte
mosselen en met jonge Cantal.
Geen saus erin of erop, maar de pannekoeken dichtgevouwen op een ingevette bakplaat leggen en een kwartiertje bakken op 160 graden.
Uitzicht
Hadden het over die blinde zuid Amerikaanse schrijver, Borges? Die van die cholera, wat ik ooit gehad heb, niet aan te raden? Die stapte in een taxi, vroeg naar het tarief, “Dat staat daar meneer” –“Ik ben blind”, “Kunt u niks lezen?” –Nee”, “Zelfs geen krant??”
Vertelde een verhaal wat ik van een vriend uit Uruguay hoorde. Dorpsplein, oude mannetjes op stenen banken, de meeste met een transistortje, een was blind, komt er een schoffie en die loopt met dat transistortje weg, roept die man “Se va la onda!”, de verbinding valt weg, letterlijk de golf vertrekt.
Vreemd trouwens. Argentinië en Uruguay. Ze spreken Spaans maar het zijn bijna allemaal oorspronkelijk Italianen. Je struikelt er over de grapperias.
Uitzicht
Die tortilla’s nu. Vanavond weer want ik maak er liever twee klaar ipv. een dubbelgevouwen.
Rode olie (search the blog), ui, knof, gemberwortel, iets prei.
Cayennepepertjes en piment, beide gebroken, even bakken, witte wijn, inkoken, proef.
Plus zwarte olijven en doppers.
Ovenschotel, wat notenolie, tortilla’s er aan beide kanten doorhalen, een in de schotel, soul erop, twee deukjes erin, twee eieren daarin breken, daarover zoet paprikapoeder, tweede tortilla erop, oven.
Heb er kappertjes bij gegeten en gemengde sla (die mesclun van laatst) met vinaigrette.
Zat na te denken. (Eindelijk!) Over dat “Je ziet het voor je” effect. Het lijkt me dat je het juist niet voor je moet zien en tegelijkertijd (daar heb je 'm weer) een sterk verlangen moet hebben om het voor je te zien. Niet dus dat je het voor je ziet omdat het uitgebreid beschreven wordt, juist nauwelijks en daarom dat verlangen. Als het tenminste goed geschreven is. En met dat laatste hebben we een probleem. Karel van het Reve houdt het voor negatief als je “het voor je ziet”; = slecht geschreven. Moet dat herlezen.
Alhoewel, hij doelt waarschijnlijk op dat zeer uitgebreid beschrijven; Dostojevski en zo.
Nee, ik hoef niet te herlezen. Hij doelt daar wel degelijk op. Herinner me namelijk zijn beschrijving van een man, door alleen over diens bezittingen te schrijven, dat wil zeggen die man somt voor zichzelf soms zijn bezittingen op. Uit het hoofd: ’n Austin Balanza, flatje in Scheveningen aan de boulevard, 80.000 gulden, 40 hectare bos in Duitsland. “Soms telde hij er ook de 500 gulden bij op die hij eens op de Rotary aan de burgemeester geleend had en die hij niet terug durfde te vragen. Kijk, daar staat een mens voor je. Wat heb ik aan die geretrousseerde neuzen.”
Cadeautje
Er is hier wat veranderd in het taalgebruik in restaurantrecensies en –advertenties. Als er carte staat dan bedoelen ze niet à la carte maar een keuzemenu. En met menu bedoelen ze een dagmenu.
Kocht een aardig boekje. Ik weet niet wat “antisèches” betekent [blijkt verzonnen woord voor weetjes] maar het is weer een culinaire dictionaire. Vond tot nu toe maar een fout, bok ipv. pak soy. Editions Sudouest, Michel Rubin, 978-2-87901-935-2, 250 p., hier een tientje.
Niet helemaal alfabetisch want er staan ook thematische lijsten in (bv. “Producten die [de laatste jaren] bekend geworden zijn”, die bok stond daar) maar alles staat in het register.
Hierboven hoe je bric (brick?), een soort filo, kunt vouwen.
Er staan ook recepten in van het tiepe “IJs zonder ei” en “Tartaar van groenten en fruit met groene vinaigrette”. Veel tips en trucs, van de vakman of van oma. Las dat je ongepelde meegestoofde knoflook niet moet pellen en opeten zoals ik doe maar pellen, pureren en dat door de saus.
Aardig recept eruit.
4 eiwitten goed stijf kloppen (wijnsteenzuur!), voorzichtig mengen met 250 gram gemalen kaas, nootgrote balletjes vormen, door paneermeel, frituren.
Bij spiesjes stond oa. banaan en bloedworst. Dat lijkt me nou drie keer niks...
Een tweetraps draaimolen! O en trouwens net als vroeger bij ons heet een draaimolen hier een paardemolen.
Link hier, (alle links hier in nieuw venster) de Collectieve Keukens van Quebec.
PJ. En avoir le coeur net, het/iets zeker weten.
Rare bol gescoord, nog niet geproefd.
